Datum: Vrijdag 25 april 2008

Nog eenmaal zal ik u vertellen, nog eenmaal zal mijn muze dansen. Zij neemt ons mee naar die vrijdagnacht in april -daar bij het water- waar de fakkel doorgegeven werd, waar een oude generatie plaats maakte voor een nieuwe. Een nieuwe generatie Verbonders, ongeduldig en hoopvol door hun jeugd, die ooit de toekomst waren. Nu werden zij het heden van het Verbond.
Naar ik horen zeggen heb –zelf was ik er niet- zou men 10 jaar terug op diezelfde avond een tafel met hooguit vijftien mensen vinden. Nu zat ik samen met maar liefst vijftig medeverbondsbroeders en –zusters. Als iets kapot gaat dan herstellen we het, als iets verdwijnt dan brengen wij het terug zo mogelijk nog grootser en nog beter. Uit tientallen studenten van allerlei slag maakten wij een hechte gemeenschap, een Verbond voor het leven, een levensverbond. Hierin schuilt de grote kracht van ons volk en het Verbond.

Op deze slotcantus, officieel de laatste cantus voor onze senior Schamper -de vlijtige, werden alle dertien schachten ontgroend. Plechtig legde de kleine menigte de eed af terwijl zijn hun rechterhand op onze vlag plaatsten. Sindsdien zijn zij opgenomen in de kring van ouderejaars die elk jaar weider wordt. Alle aanwezigen werden vereeuwigd op de jaarlijkse groepsfoto.

Verder op de avond werden wij verrast door comilito Laurens v. Samson die ons meldde dat hij zijn wilde haren ging verliezen, letterlijk! De volksmennende Ché bediende de schaar en verloste de creatieve Samson van zijn teveel aan hoofdbekleding. Dit was reeds het derde jaar op rij dat een langharige schacht zich uit eigen beweging ontdeed van zijn overtolligheden na het voltooien van zijn schachtenjaar.

Het volgende ritueel betrof de functieoverdracht waarbij Dommel als nieuwe Senior de laatste was. Hij kreeg het lint uit de handen van de vlijtige Schamper en zal nu één jaar lang de eerste zijn. Net als Schamper en net als de talrijke, roemrijke voorgangers zal Dommel samen met zijn praesidium het komende jaar het beste van zichzelf geven. Onze vlijtige pro-senior had overigens duidelijk het beste voor het einde gehouden, zowaar een waardig sluitstuk aan zijn praesesschap.
Op het einde van de avond waren we getuige van het afscheid van Vbrs. Vinny, Bagare, Jood, Dolly, Kalinka en Mr. Pink.. Elk van hen verblijdde de corona met een toespraak, enkele anekdotes, een levenswijsheid of een terugblik op hun studententijd. Toen Het Ruiterslied weerklonk zwaanden zij af richting een leven vol noeste arbeid, gedaan met het studeren. Wij wensen hen het beste toe in hun verdere leven en zij weten dat er altijd een stoel voor hen vrij is bij de corona.
Voor de ene het begin van een hoopvolle toekomst in het studentikoze leven, voor de andere het begin van een al even hoopvolle loopbaan in het minder studentikoze leven. Zolang er hoop is zal er ook leven zijn en als we allemaal genieten van de momenten dan komen we er vast wel. De momenten zijn immers al wat we hebben.

Vbr. cand. oec. Pieter Melkenbeke v. Spud

Ab-actis KVHV-Gent 2007-08

Quaestor KVHV-Gent 2008-09

Meer foto's, vind je hier