Van de Walle, Van Huylenbroeck of Barrabas? Barrabas!

Geplaatst op Woensdag, 19-04-17 om 14:37:25

Blog > Van de Walle, Van Huylenbroeck of Barrabas? Barrabas!



Opzij! Maak plaats! Het tweejaarlijkse circus komt weer naar de stad! En wat voor een theater! Net nu we dachten dat het stof was gaan liggen rond de beruchte thema's als de hervorming van het academiejaar, dringen dezelfde thema's zich opnieuw aan de studenten op. De studenten kiezen samen met het personeel van de universiteit welke richting de universiteit de komende jaren zal moeten uitgaan. Waar de klemtonen zullen liggen, welke stappen genomen moeten worden en welke beslissingen al dan niet genomen zouden moeten worden. De keuze is echter relatief geworden in de laatste jaren. Nadat eerder al een quotumsysteem werd ingevoerd om krampachtig een man-vrouw duo in het pluche te helpen, willen de kandidaten die dit voorjaar aantreden nog verder gaan. Gefixeerde 'gendergelijkheid' mag plaats ruimen voor een waar beschavingsinitiatief, loge-intriges en een universiteit naar schools model. Hoop op beterschap voor onze universiteit lijkt dit jaar tevergeefs.

Ondanks de hooggespannen verwachtingen, bleef een plechtige annunciatie van een nieuwe kandidatuur van rector de Paepe dit jaar uit. Een persoonlijke tragedie voor de rector is een begrijpelijke reden, maar te midden van deze tragische situatie, duiken ook de gieren op die zich op het kadaver willen storten. Onverwacht haalden de aasgieren zelfs de nationale pers. Nadat rector de Paepe het mogelijke voorzitterschap van de overkoepelende Associatie UGent had afgeslagen, werd ze verder onder druk gezet om zich niet kandidaat te stellen voor een nieuwe termijn als rector. Het Grootoosten van België gaf deze keer zijn wil duidelijker te kennen. Nadat eerder al de schijnwerpers gericht werden op de maçonnieke structuren die ook perverten als Willem Elias beschermen, is nu onze vrijdenkende Alma Mater aan de beurt. De loge staat achter haar maçons. De groep steunt actief de kandidatuur van professor Rik Van de Walle, die het echter in Keulen hoorde donderen toen de kranten hem op de feiten wezen. Oprechte verwondering of een vrijmetselaarsversie van de taqiyya? Dat valt nog af te wachten.

Vers l'avenir!

Het programma van kandidaat Van de Walle draagt nochtans een stevige signatuur van de verdedigers van de postmoderne waarden. "Maar wanneer ik tijdens de onthaaldag de nieuwe eerstejaarsstudenten toespreek, zie ik letterlijk en figuurlijk een kleurenpalet dat veel minder divers is. Het merendeel van de huidige universiteitsstudenten, zeker in Vlaanderen, is blank en afkomstig uit de middenklasse," betoogt de kandidaat-rector. Een betoog gestoeld op een simpele aanname: een groot deel van onze 'superdiverse' jeugd vindt de weg naar de aula niet. En dat is een probleem, aldus Van de Walle. Is het dan zo verbazingwekkend dat de meerderheid van de studenten blank is in een West-Europees land? Is het dan zo bijzonder dat studenten vaak uit de middenklasse komen gezien omgevingsfactoren als de opleiding van hun eigen ouders en de lichte druk die velen ondervinden om het minstens in het ASO te proberen? 

De visie van kandidaat Van de Walle is echter breder, holistischer, complexer. Waarlijk, hoe kunnen we het tolereren dat we deze mensen niet naar onze universiteit leiden? Het watervalsysteem van onze scholen krijgt er het eerst van langs. Zelfkennis is bijzaak, het systeem moet schuldig zijn. De verbreding van het onderwijs na de Tweede Wereldoorlog krijgt een nieuwe verduidelijking in de nood om ook de nieuwe, 'kansarme' groepen naar de aula te leiden. "Waar is dat vooruitgangsoptimisme gebleven?", hoort men onze heiland lamenteren. De oplossing? "zelf de weg vinden naar álle begaafde kinderen, ongeacht hun gender, sociale of etnische achtergrond, functiebeperkingen," meent Van de Walle. Merci, monsieur Woeste, voor die bijzondere ondersteuning. 

Vreemd genoeg kent ons onderwijssysteem al mogelijkheden voor 'kansarme groepen'. Studiebeurzen ondersteunen zij die het minder breed hebben, de universiteit biedt de mogelijkheid aan dat ook studenten wat bijverdienen. En afgezien van de ondersteuning voor minder opvallende problemen zoals dyslexie, heeft de universiteit ook mogelijkheden om flexibel te studeren. Akkoord, er zijn nog altijd mensen die uit de boot vallen, een probleem dat dient aangepakt te worden. De universiteit dient namelijk voor iedereen die het in zich heeft bereikbaar te zijn. De vraag is echter of het dan noodzakelijk is om de gehele instelling in te schakelen in een verwoedde zoektocht naar 'kansarmen' en dezen naar onze Alma Mater te sleuren. Het begint bijna te lijken op de uitval van het Nederlandse GeenStijl toen de openbare omroep dacht aan minderhedenquota. Flashbacks naar het maatschappijkritische Powned-format "de neger omdat het moet en de eskimo omdat het schuift" dienen zich aan. Ergens in de verte galmt het parool van onze Congolese kolonie nog na: vers l'avenir, kameraden!

Schoolse alternatieven

Dan maar het alternatief, de weg van het minste kwaad. In zoverre het herverkavelen van de universitaire structuren en het academiejaar een minder kwaad lijkt, uiteraard. De student is meer dan ooit een hulpeloos wezen geworden. De nieuwe schacht leert niet meer voor zichzelf te zorgen, zelf te plannen, zelf zijn studies in eigen hand te nemen. Integendeel. Wie zich anno 2017 inschrijft aan de UGent, kan zich verwachten aan een stortvloed aan groepswerken en projecten, papers en taakjes, met elk hun eigen willekeurig geprikte deadlines. En wie door de bomen het bos nog zag, kan zich langzaam beginnen te realiseren dat studenten die kozen voor de meer economische richtingen zich niet inschreven aan een universiteit, maar aan een middelbare school voor volwassenen. Compleet met een wekensysteem waar men na een bepaalde lesperiode braafjes een examen aflegt en verder gaat. 

En laat het net die universitaire herverkaveling zijn, inclusief omvorming van het reeds gebroken academiejaar, die bovenaan de agenda van tegenkandidaat Van Huylebroeck staat. Afgezien van de dodelijke uithaal naar het verenigingsleven, dat zoveel meer te bieden heeft dan ludiek alcoholisme, betekent het ook een aanval op de onafhankelijkheid en zelfredzaamheid van de student. De universiteit neemt de student bij de hand, niet omdat wij jongeren niet in staat zijn om ons jaar zo te plannen dat we aan het einde van de rit het jaar succesvol af te sluiten, maar omdat men daar van uitgaat. Zelfredzaamheid hoeft niet meer aangeleerd te worden. Onafhankelijkheid is een zonde. Er zijn andere methodes om de slaagpercentages op te krikken dan het institutionaliseren van een schoolse mentaliteit.

De Pontius Pilatus van de Overpoortstraat

In deze Paasdagen, doet dit hele verhaal denken aan het dilemma van Pontius Pilatus. Geconfronteerd met een uitzinnige menigte, aangevuurd door de Joodse hogepriesters, stelde hij het volk van Jerusalem voor de keuze. Ofwel de Messias de vrijheid schenken, ofwel een beruchte moordenaar op vrije voeten zetten. De keuze van de Gentse student is nu gelijkaardig, maar tegelijk omgekeerd. Gaan we voor de Messias van de social engineering, de Zoon van het Grootoosten van België, of kiezen we voor het mindere kwaad? In zoverre de tegenkandidaat niet van dezelfde principes gespeend is, al zegt het verkiezingsprogramma iets anders. De twee profeten van de maakbare maatschappij staan tegenover elkaar, het mag niet verwonderen dat ook de student geen verschil meer ziet tussen de onderling inwisselbare programma's.

Een universiteit dient de horizon te verbreiden en kwaliteit te leveren. Jongeren te vormen tot wetenschappers en academici, professionals die los staan van nieuwe dogma's, vrij van voorschriften die rechtvaardigheid verwarren met een tweesporensysteem. We hebben genoeg marxisten aan onze faculteiten die zich al van de 'beschavende' taak kwijten, heren en dames professoren. De keuze is duidelijk:

Van de Walle, Van Huylenbroeck of Barrabas? Barrabas!

 

 

Vbr. lic. hist. et stud. rer. pol. Michiel Vantongerloo v. Sunlight

Praeses KVHV-Gent 2014-2015