Dag 3

We hebben wel nog geen beren gezien!
(de Leider probeert uit te vinden wat we nog niet tegengekomen zijn in Moskou)

Doomsday! Een bezoek in de politieke stem van Moskou!

De Doema laat niet zomaar iedereen door en dat weten we van eerdere verhalen. De gemiddelde wachttijd zou zo'n 2 uur zijn, wat ons doet twijfelen aan de kwaliteit van het bezoek wanneer Nikita, na om 10u afgesproken te hebben, om 11u15 binnenstormt. Nog vreemder wordt het wanneer we te horen krijgen dat we pas in de vroege namiddag gaan vertrekken naar de Doema en eerst gedropt worden aan het Rode Plein. Hopelijk is dat om Nikita de tijd te geven om de laatste administratie te regelen voor een vluggere controle.

We bezetten dan maar een bankje tussen het Rode Plein en het Kremlin. Een Libanese vlag ontsiert het plein, maar met een 'Liever de vlag dan de mensen'-opmerking van Frodo kunnen we het nog goed opvatten. Na het bespreken van onze verdere uitstappen verkennen we het plein dat we met Nikita nog niet in detail hebben bezocht. Het blijkt bovengronds een observatorium te zijn, maar ondergronds een winkelcentrum. Kennelijk is het in de winter geen optie om op straat te komen want het winkelcentrum heeft zelfs rechtstreekse toegang tot het metronetwerk. Na een vlug bezoek wachten we op Nikita die, nu maar een kwartier te laat, ons zal brengen naar het ware hoogtepunt van deze dag.

"It's so calm here!" "Do you really think we're relaxed !?"
(de Leider en Alexander in discussie over de activiteit en stress in de Doema)

Na een kwartier kunnen we onze eerste stappen in de Doema zetten. Ondanks de vele controleposten is het vooral Alexander geweest die de bewakers heeft kunnen overtuigen dat we geen terroristen zijn. Vreemd genoeg is het eerste wat je ziet in de Doema een paar souvernirwinkels, maar gezien we al tijd hebben vrijgemaakt voor boodschappen, volgen we Alexander naar het kabinet van Maxim, één van de 450. Maxim kan er spijtig genoeg niet bij zijn, maar zijn kabinet is wel mooi ingericht, hoewel vrij klein. Ikzelve heb zelfs de eer gehad om te zitten in Maxim's stoel en me even parlementslid kunnen voelen. Een fototoestel mag je niet meenemen dus het enige fotografisch materiaal dat beschikbaar is, is dankzij de GSM van de leider. Maak dan eens een carrièresprong...

Interessanter is de televisie die rechtstreeks het debat volgt in het parlement zelf. In feite is het interieur niet zo fraai en moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het Vlaams parlement er dan toch beter uitziet. Natuurlijk is een camerabeeld vrij onvoldoende om een correct beeld te krijgen van de zaal, maar gezien Maxim er niet is, kunnen we er ook niet in.

Na wat basislessen gekregen te hebben over de Russische politiek, wordt ons voorgesteld om te eten in de Doema zelf. In de verwachting dat het eten er fantastisch zal zijn, stemmen we er heel graag mee in. Blijkt dan dat het eten daar net hetzelfde is als in de studentenkantines? De mooie zaal met bijhorende luster daarentegen...
Met het sluiten van het restaurant in de Doema is het ook voor ons tijd om op te stappen. Op zoek naar de Russische cultuur zetten we onze reis voort naar de hiervoor meest logische plek.

Kunst in Moskou: cultuur en artistiek hand in hand... en mooi om te zien

No nation is a true nation if it abandons it's own history.
(Vasnetsov)

Gezien Maxim's aanwezigheid het bezoek van de Doema nogal beperkte, hebben we nog de tijd om langs te gaan bij het kunsthistorisch museum van Moskou. In feite zijn er meerdere van zo'n musea maar kennelijk is degene die wij bezocht hebben de meest kwaliteitsvolle. En dat merk je ook.

Drie verdiepingen kunst krijgen we te zien, waarvan de eerste die je binnenkomt de meest interessante is, namelijk de Russische kunst van de Late Middeleeuwen tot 1918, voor de Russische revolutie en de decennialange cultuurdominantie van socialistische dictatuur (een dictatuur die zich, gelukkig, bij ons voorlopig beperkt tot het SMAK). Het gelijkvloers vertoonde kunst vanaf 1918 en kunnen we dus vlug overslaan. De kelders laten ons dan weer kunst zien van voor de Late Middeleeuwen. Spijtig genoeg hebben we, alweer, niet veel tijd en moeten we ook deze verdieping letterlijk doorlopen terwijl een audiogids ons de weg wijst naar de meest belangrijke schilderijen.

Van al deze schilderijen blijven twee ervan de meest indrukwekkende: de Bogatyri van Vasnetsov en In Rus van Seretov. De Bogatyri, de 'ridders van Rusland', zijn gebaseerd op historische Russische volksverhalen en het was Bernatov's ambitie om die verhalen levendig te houden. Seretov daarentegen wilde met zijn werk het Russisch nationalisme prijzen en hun cultuur staande houden in een tijdperk van onzekerheid. Daar was het spijtig genoeg te laat voor gezien de revolutie net voor het publiceren van het werk plaatsvond.

Gezien ik als eerste het museum had doorzocht, kon ik met Nikita wat aan kunstvergelijking doen. Vooral wanneer ik vertel over de artistieke Belgische werken als de 'overvolle mosselpot' en de 'met cement overgoten woordenboeken' kijkt hij me aan alsof ik mijn verstand heb verloren. Als Smurf dan met verhalen als de 'cloaka' en 'de één jaar lang verrotte boterham' afkomt en hij beseft dat het allemaal bittere ernst is, schudt hij meewarig het hoofd, vol medelijden met het absurde dat zich in onze artistieke wereld afspeelt.

Nachtleven in Rusland: Kunnen we het aan?

Al wie daar niet op springt, is 'homoseksual'!
(Frodo met een glaasje teveel op)

Voor de verandering hangt er vanavond geen avondklok over ons hoofd, met dank aan Alexander en Nikita. Uiteindelijk zouden we te weten komen hoe Russen precies uitgaan, tot hoe laat en of we dit aankunnen.

Nikita zal alles regelen en wat vrienden meebrengen, maar eerst moeten we wat meer op krachten komen. Daarvoor dient een klein restaurant met 3 grote projectieschermen om de voetbal te volgen. Hoewel de voetbalsfeer nogal ondermaats is in vergelijking met het gemiddelde voetbalcafé, kunnen we ons wel amuseren. Ook het eten, dat om één of andere reden beter is dan in de Doema, maakt veel goed. De pinten mogen er ook wel zijn, zeker in kwantiteit, maar de kwaliteit is dat van wat wij tafelbier zouden noemen.

Uiteindelijk komen Nikita's vrienden er ook aan, allen Russisch zonder, op eerste zicht, Joodse roots. Gezien er ik de eer heb gehad om mee te mogen komen en de Russen wat meer willen te weten komen over onze organisatie, zou ik die avond veel toegedronken worden. Deze en tal van andere clubregels hebben we aan hen toevertrouwd, de vraag is of ze het ook effectief gaan toepassen in hun toekomstig studentenleven.

Het restaurant sluit, net als alle andere horecazaken, rond 24 uur. Onmiddellijk bestormen we een nachtwinkel om wat proviand op te slaan, om dan te mogen genieten van de gezonde buitenlucht. Russen gaan kennelijk niet naar dancings wanneer ze uitgaan, maar gaan letterlijk uit. Nergens zijn er overvallers, vreemdelingen, politie, lijfwachten, security te bespeuren. Drinken is die avond onze enigste genot en uiteindelijk zorg. Zo mogen we genieten van Frodo's acrobatietechnieken wanneer hij over een buis kruipt. Ondanks de vele bezorgde Russen die hem afraden dit te doen, slaagt hij erin ze uit te schelden voor 'homoseksuals'. Gelukkig zijn Russen niet makkelijk kwaad te krijgen.
Wanneer we dan proberen om nog het centrum te voet te bereiken, hebben Nikita en zijn vrienden daarn nogal twijfels over. Een paar vlagen van ratio kan ons nog overtuigen om het maar voor vandaag bekeken te houden en maar te gaan slapen. Morgen zal het namelijk een iets drukkere dag worden dan vandaag.