Dag 5

Winkelen in Moskou

Het is precies het Sint-Pietersplein, alleen beter omringd.
(Smurf over het Rode Plein)
Het is hier echt perfect! Alleen Ann ontbreekt nog...
(een Verbonder die anoniem wenst te blijven)

Smurf's profetie wordt nog bewaarheid. Terwijl onze Leider rustig doorslaapt wachten wij al Presidentend op Nikita, die na 12u30 zijn opwachting maakt. Pas in de vroege namiddag voelen we ons in staat om Moskou nogmaals te verkennen. Dit keer gaan we gaan winkelen in de buurt van het Rode Plein, waar speciaal voor ons tal van tentjes zijn opgesteld. Ze hebben echter niets van onze kleuren geleerd want geel en rood(!) domineren het landschap. Gelukkig dat we ons pet en lint dragen zodat ze zich de volgende keer in wat meer passende kleuren kunnen tooien. Toch valt op dat sommige winkeliers vooral de Vlamingen willen lokken met hun koopwaar:

Verbonders hebben geen richtlijnen als het om winkelen gaat en de gemiddelde tijdsduur kraampjeskijken van de Verbonders varieert dus enorm. Ik en Smurf, die al twee keer dezelfde kraampjes hebben afgeschuimd, besloten dan ook om al eens het Rode Plein te verkennen. Ondertussen zoeken we naar de levende Lenin, een bekende figurant die zich elke dag als Lening verkleed en foto's van zich laat maken, voor geld uiteraard (het is dan ook een figurant).
Wanneer iedereen dan voldoende heeft kunnen winkelen en al hun koopwaar in de zak van de domme schacht hebben gestopt (de domme schacht had al een vermoeden dat hij de pakezel ging zijn die dag), zien we dat Lenin gereed is om gefotografeerd te worden. Met onze pet en lint schrijven we geschiedenis:

-- Afbeelding nog niet beschikbaar --

De Laatste Uren

Hadden we dat eerder geweten...
(Unaniem, nadat tal van niet onknappe vrouwelijke fans ons met hen wilden fotograferen)

Onze pet en lint zorgen kennelijk voor wat aandacht in Moskou. Terwijl we in Gent moeten opletten voor pettengraaiers, kunnen we in genieten het vrouwelijk schoon meegraaien. Spijtig genoeg hebben we niet veel tijd om met onze petten tentoon te staan want binnen een uur moeten we weer terug zijn in ons hotel. Besprekend of we het principe van studentenpetten in Rusland moeten invoeren, gaan we nog even naar het ondergronds winkelcentrum. Dan vertrekken we weer naar ons verblijf, alwaar we wachtend op Nikita vermijden om op de pas opgemaakte bedden te zitten iets waar iedereen in slaagt.
We vertrekken voor de laatste maal naar het lokaal hoofdkwartier, waar we Maxim en Alexander zien die ons tal van geschenken overhandigen. Daarna is het aan ons om de pralines, die de domme schacht al de hele tijd in zijn zak had (naast al die andere souvenirs), van de hand te doen. Ook krijgen de Russen nog eens vijf vlaggen, wat beantwoord wordt met twee Russische vlaggen. De Leider belooft plechtig om deze vlaggen op de volgende cantus op te hangen, als teken dat Rusland een vriendschappelijk land is. Met een uitnodiging om eens op Russisch zomerkamp te gaan, worden we gevoerd in een iets te krappe auto naar het station dat ons moet brengen naar de luchthaven. Een ritje waar vooral onze Leider van genoten blijkt te hebben, al was het maar omdat de eer had vanvoor te mogen zitten.
Op de trein schrijf ik mijn laatste passages over Moskou. Concluderend dat ze eigenlijk qua nationalisme en culturele trots verder staan dan wij in Vlaanderen, kan ik de Leider alleen maar gelijk geven dat hij nog heel graag wil terugkomen naar Rusland, waar het gewenste normaal is en het gedroomde realiteit. Rusland heeft dan ook duidelijk zijn communistische bladzijde volledig omgeslagen en neigt nu als land weer hoge toppen te scheren. Amerikaanse inhoudsloze kritieken ten spijt kan men alleen maar besluiten dat de gemiddelde Vlaming een verkeerd beeld heeft van Moskou en Rusland.
De 'stad van de armen en dieven' is een reputatie die voor Moskou niet meer aan de orde is,
die titel kan je beter aan Brussel geven...
(Persez, de laatste zin in zijn schriftje)