Galabal KVHV Gent

(24 april 2009, De Crypte (Sint-Pietersabdij, Gent))
Geschreven door Erik Langerock v. Persez, Ab-actis 2009-2010

Verheugd op wat komen gaat, negeerde een domme schacht de pro-diversiteittentjes op het plein  toen hij door de poort van de Sint-Pietersabdij zich haastte naar de Crypte, menende dat hij te laat was om het voorafgaande galadiner te missen. Twee minuten later stond hij weer terug bij de poort, een glaasje champagne nonchalant in zijn rechterhand houdend, wachtend op de overige gasten die naar Verbondersgewoonte het niet te nauw nemen met stiptheid. Een laatste niet-Duitse eigenschap die dringend eens onder handen zou moeten genomen worden, mompelde hij binnensmonds, hopend dat de grijze wolken boven hem geen tweede koude doche zouden geven.

Uiteindelijk kreeg de domme schacht van zijn peter en Praeses verlossing en mocht hij zich weer mengen in de groep van Commilitones waarin hij binnenkort deel van mocht uitmaken. Na een tijdje bleek dat de traditie van het laatkomen niet alleen in Verbonderskringen gekend is. Ook onze gasten van LDD wilden deze kennelijk het KVHV geen oneer aandoen en in hun beleefdheid om toch zo goed als mogelijk de gewoontes van het KVHV over te nemen, kwamen ze zo laat af dat de waardin meerdere keren nerveus aan onze Praeses liet weten dat we al aan tafel mochten gaan. Uiteindelijk konden we haar smeekbeden en onze hongerige magen niet weerstaan.

Tafel als menukaart beloofden alvast dat het een groots diner ging worden. Alsof we onze 40-dagenvasten hadden overleefd, keken velen tijdens onze gesprekken gemaakt subtiel naar de doorgang waar knappe jongedames ons lange wachten gingen belonen met tal van heerlijke spijzen en wijnen. Net dan kwamen echter onze gasten van LDD aanzetten, waardoor onze ideeën van een walking dinner aardig werden verstoord.

Uitbundig verwelkomd namen ze plaats met een glimlach die perfect zou passen bij een verkiezingsoverwinning. Ze waren dan ook allen in hun nopjes om hun ideeën van een perfecte maatschappij bij ons over te brengen. Deels konden we dat beamen, deels dan ook weer niet, waardoor het gesprek zo nu en dan ontaardde in een aangename politieke discussie. De domme schacht kreeg daarnaast nog tal van studie -en carrièretips van één van hen, die in haar enthousiasme ook de haar omringende Verbonders adviseerde. Heerlijk eten met oog op de toekomst als het ware.

Maar na het diner begon het echte spektakel nog maar pas. De kleine crypte breidde zich uit, de ene grote luster die de tafel net voldoende wist te verlichten spatte uit elkaar waardoor de overal verspreide lichtjes knipperden in meerdere kleuren, de grote tafel splitste zich in meerdere kleine ronde, het eten was niet meer te bekennen en de drank vermenigvuldigde zich in zowel soorten als aantal, en rook die de zaal vulde wees niet meer op brandgevaar maar maakte plots deel uit van de sfeer.

U kan het al raden, het Galabal begon.

Salto was alvast in een feestbui toen wij de zaal binnenstapten en met evenveel trots als nervositeit begroette hij hartelijk iedere genodigde. Zijn organisatie van het feest zou dan ook moeilijk te overtreffen zijn en de sfeer was dan ook navenant. Behalve dan bij de kassa, die moesten toekijken naar het gebeuren en het kapitalistisch deel van het feest beheren.

Zo mocht de domme schacht, opnieuw aan een poort gezeten,  met een fles cava dit keer, in de donkere verte van de Crypte staren op zoek naar genodigden die in vol ornaat van de trap afdaalden om ze dan hun duurverdiende of verkregen centjes af te troggelen. Nog een geluk dat zijn rechterhand een quaestor-in-wording was die nog plezier kon (en hoort te) kweken in deze opdracht.

Tegelijkertijd gaf het me een uitgelezen kans om de genodigden in ogenschouw te nemen. Ze kwamen van heinde en verre, van in egaal zwarte klederdracht gehuld tot en met witte sokjes, van maatpakken tot kleurrijke vlinderdassen. De tafeltjes werden door allerhande kliekjes bezet en de gespreksonderwerpen waren talrijk. Uiteindelijk gaf de ware quaestor ons het teken dat we daaraan mochten deelnemen. Verkiezingsonderwerpen werden geleid door onze gasten van LDD en professor Bouckaert, onze nakende verkiezingen daarentegen werden terloops vermeld en kandidaten werden persoonlijk gewikt en gewogen. Iets waar zelfs de domme schacht niet van gespaard kon blijven. Andere tafeltjes hadden geen zin in politiek en waren al blij om eens met hun broeders te kunnen vieren na een jaar hard zwoegen. Hoe het gesprek echter ook uitdraaide, de sfeer werd er niet grimmiger op, daarvoor was het Galabal te plezant. De domme schacht was er alvast van overtuigd dat dit door alle meer dan 50 gasten zou worden bevestigd.

Een verder relaas zou tot niet veel leiden, gezien de domme schacht er dan voor koos om de dansvloer te betreden, waardoor hij enkel werd geleid door de muziek en de cava. Deze fase zou duren tot vroeg in de morgen en tot groot jolijt werd hij aan zijn kot afgezet door een koene ridder die als betaling wel de prinses met witte sokjes, die hij onderdak had moeten geven, ontvoerde. Dit vond hij niet zo erg, was al blij dat hij deze keer niet struikelde in de inkomhal, en de dag erna genoot hij met een houten kop van een door hemzelf georganiseerde vrije dag van platte rust.