[G2:4949 class=g2image_float_left]Een vrij koude maandagavond, allerminst uitnodigend om buiten te komen. Toch heb ik mij deze maandagavond verplaatst naar de Cuba Libre om de 4e Verbondsraad bij te wonen. Hoe deze verliep kan u al dan niet lezen in het desbetreffende verslag.

Na de Verbondsraad was het, compleet verrast als ik was, rolling. Het is zover gekomen dat ik als bestuurslid niet eens meer weet wat er elke week te doen is. Wanneer ik thuis de verbondsberichten toegestuurd krijg -elektronisch dan- archiveer ik daar een exemplaar van, maar ik vergeet deze bijna altijd te lezen. Dit volledig terzijde.

Rolling dus, startend in onze thuisbasis, de Cuba Libre bij de immer sympathieke Pascal en de al even sympathieke portier Frank v. Muze van de ‘andere poëzie'. Na enige pinten trokken wij richting Putje. De vlag vooraan, wapperend in de koude wind wandelden wij vijftig meter en gingen binnen. Door het vele wandelen hadden we dorst gekregen, velen van onze verbonders vertoonden reeds tekenen van dehydratatie (ofwel was het zattigheid, ik zie het verschil niet goed).
[G2:4954 class=g2image_float_right]In het Putje dronken we met zen allen enkele pinten. Tijdens het consumeren van alcohol in groep (een zeer sociale bezigheid) waren sommigen zich aan het vermaken door tafelvoetbal -kicker in de volksmond- te spelen, anderen vonden het nodig om de sanitaire accomodaties te voorzien van Bart Bogaerts affiches. De vele mannelijke toiletbezoekers zullen mij dankbaar zijn voor de Pamela die nu de kale muur boven het urinoir siert.

Tegen half één lieten we de deur van het Putje achter ons dichtvallen en had de One o Two de eer om ons te ontvangen. ‘Never change a winning combination' zegt een oude wijsheid en dus dronken we ook hier menige pint.

Na de One of Two stonden wij voor een afsluitende Yucca en een Salamander waar we niet in konden. Wat doet een mens in zo een geval? Juist ja, de overgebleven verbonders gingen gewoon terug naar de Cuba Libre waar de rolling eindigde.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

[G2:4738 class=g2image_float_right]Ondanks aanvankelijk universitair verzet tegen het uitnodigen van Vbr. Valkeniers v. Falco door het KVHV, dat in de kiem werd gesmoord door juridische stappen, en een 'tegenbetoging' van het Anarchistisch Kollektief kon het kruisverhoor dan uiteindelijk toch doorgaan.

Vbr. Valkeniers begon allereerst met een dankwoord voor het rectoraat dat de spreekbeurt (on)mogelijk maakte en een bescheiden opmerking op vlak van eigen kennis, die misschien niet overbodig was zo zou later blijken. De iedereen bekende totale crisis waarin België zich bevindt werd aangehaald in het beginwoord, eveneens de vele metaforen die van deze crisis deel uitmaakten. Vis, suiker en toestanden. Een iets belangrijkere was misschien die van de verkrachte, ontvoerde, Vlaamse bruid die de situatie van Vlaanderen door de jaren heen mooi schetst.

Er werd aangedrongen op een onderhandeling op volwassen manier. Dit zijnde, als begripvolle mensen, ditmaal niet langer enkel langs Vlaamse kant. En met niet alleen een plan A, maar tevens een plan B zijnde Vlaamse onafhankelijkheid, al was het maar als stok achter de deur. Van deze wenselijke toestand was geen sprake tijdens de zogezegde regeringsformatie. Het enige bewonderenswaardige moment was die befaamde zevende november waar Vlaanderen haar demografische en dus democratische meerderheid gebruikte om BHV te splitsen. Weliswaar enkel in de kamercomissie. Ietwat verwonderlijk dat 'onze' politici direct na de moedige daad schaamte en schuld vertoonden op diverse media. Zeggende dat " ze het zo helemaal niet gewenst hadden". En toen kwam het konijn uit de hoed, de 'redder des Vaderlands', dhr. Verhofstadt. Vive La Belziek. Valkeniers vroeg zich af of de felle communautaire uitlatingen van het Vlaamse Kartel en Open VLD, dan allemaal fabeltjes waren. Iets later zou blijken dat deze van Open VLD enkel uit strategische overweging waren genomen om zodra ze de kans hadden hun Vlaamse partners te laten vallen. Dit alles met resulaat het Octopus-gedrocht, waarvan iedereen weet wat daarvan het resultaat zal zijn. Nougatbollen, zijnde zijn letterlijke woorden. Met een internationale imago-campagne probeert men nog de wereld diets te maken dat België een normale natiestaat is waar alles in orde is. Laat ons even toe om dat te betwijfelen: veertien ministers, geen regering, geen programma, geen werkplan, geen ruggegraat dus. Om even de poreusheid van de regering aan te tonen is het voldoende om maar even te verwijzen naar het rond-de-pot-draaien in verband met kernenergie.

Na de kritische noot over de crisis, hoopt dhr. Valkeniers dat hij met al zijn capaciteiten, ervaring in bedrijfswereld en netwerk zich nuttig kan maken als voorzitter van het Vlaams Belang. Tot zover de monoloog, wat verder volgt zijn antwoorden op vragen gesteld uit het publiek.

Er werd gesteld dat om het cordon sanitaire te verbreken het Vlaams Belang in geen geval salonfähig mag worden, noch programmatorische wijzigingen mag doorvoeren. Eventueel kan wel de stijl aangepast worden. Dit in combinatie met kwaliteitsverhoging, ook van de partijmandatarissen, die door de snelle groei niet voorhanden aanwezig zijn.

Op de vraag of dat de strategie van NV-A niet verstandiger is, antwoordt Valkeniers dat hij bewondering heeft voor de werkwijze die NV-A heeft gevolgd en het feit dat NV-A nog niet (noemenswaardig) heeft toegeven. Maar elke vogel zingt zoals hij gebekt is. Uit de voorbije staatshervormingen zijn naast goede dingen tevens slechte dingen voortgekomen zoals bv. de grendelgrondwet, bijzondere meerderheden, toeters en alarmbellen.

Valkeniers is een fervent voorstander van Law & Order, en niet beschaamd zijn om het occasonele straatgeweld ten tijde van de NSV-jaren. Gaat dat wel samen zonder enige hypocrisie? Dhr. Valkeniers schetst de toestand van toen met haar scherpe tegenstellingen tussen rechts en links waar schermmutselingen en wederzijdse tegenbetogingen legio waren. Wederzijdse schuld dus... Als men als jong student al niets verkeerd mag doen, wie wel? Strenge aanpak van jeugdcriminaliteit schoot me spontaan te binnen.

[G2:4718 class=g2image_float_left]Om de soevereiniteit van de Vlaamse staat te garanderen binnen de EU en andere supranationale instellingen, moet men eerst onafhankelijkheid zien te bekomen die slechts kan door internationale erkenning. Hierna kunnen we volgens Valkeniers naargelang omstandigheden nog beslissen om er in te blijven of er uit te stappen. Net zoals Vlaanderen links of rechts zal worden door democratische/electorale wensen.

Valkeniers gelooft nog in een Forza Flandria, maar weet niet goed in welke vorm dit zal plaatsvinden, onder een 'joint-venture', kartel of fusie...

Partijstrubbelingen en dergelijke, waar volgens mijn perceptie zijn eventuele voorzitterschap het gevolg van is, zijn eigen aan alle partijen, maar moeten intern geregeld worden aldus dhr. Valkeniers. Over de grote lijn en dus over het eindresultaat bestaan geen geschillen.

Valkeniers gelooft in ontwikkelingshulp maar niet in de bestaande vorm waarbij men achteraf gezellig samen op de foto gaat met de desbetreffende despoot. Geen hulp zonder enige controle, in dit geval een soort van peterschap door de Westerse landen over de ontwikkelingslanden in nood, tot wanneer er geen extranationale supervisie meer nodig is. Controle over de investeringen zijn hierbij cruciaal.

Op de opmerking van Tom Vandendriessche v. Sloef, dat het Vlaams belang koploper is inzake verkozen volksvertegenwoordigers te laten vervangen door niet verkozenen, kon Valkeniers helaas geen antwoord geven.

Hierna was het kruisverhoor afgelopen en werd vbr. Valkeniers bedankt met een applaus en een geschenkpakket met streekproducten uitgaande van het Verbond. Er werd nog even nagepraat over het kruisverhoor met een welgekomen en frisse pint in de Bristol.

Jonas Naeyaert v. Jos

Omstreeks half 9 kwamen zij samen. De laatste wonden van een vermoeiende examenpreiode waren reeds geheeld. Het nieuwe semester was gestart en allen meldden zich met hernieuwde moed voor de 3e Verbondsraad van het Gentse Verbond op de vertrouwde maandagavondlocatie.

Na de korte Verbondsraad annexeerden we als vanouds ons hoekje in de Cuba Libre. De gesprekken waren al vlot op gang gekomen toen Alex v. Lampion de kroeg binnentrad. Onze verbondsbroeder was die avond vader geworden van een flinke Dochter. Moeder en kind stellen het goed. De clubavond ging nog een hele tijd door en er werd veel bijgepraat.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

[G2:4445 class=g2image_float_right]Nog eenmaal dansten de Rode petten, nog eenmaal wapperde de Klauwaard. "Vlaanderen ende Leu!" weerklonk de oude leuze aan het Centerke nabij het justitiepaleis. Een dertigtal verbonders -O tempora O semestersystemes- had zich aldaar verzameld om een laatste groet te brengen aan de studentikoziteit van het jaar onzes Heres 2007.

Na enige pinten (in het Centerke) begaven wij ons naar de kerstmarkt die tot onze verbazing op 1 kraampje na gesloten bleek te zijn. De resterende 15 mensen stonden verzameld rond een ‘Glühkriek'-kraampje. Inderdaad, warm bier. Gelukkig waren de meesten reeds in het stadium gekomen waar ‘alles hetzelfde smaakt'. Dit is, na de Blitzkrieg van de eerste slok, één van de eerste stadia in het massaconsumeren van alcoholische dranken. Zodoende ging de mars door alcoholland verder op een rustig tempo en dronk iedereen braaf zijn glühkriekje of desgewenst vanillejenever.

Om de pauwentemmende Vinny, verbondsraadvoorzitter en Hazes-fan, te plezieren en eigenlijk gewoon omdat wij daar graag komen (over overbodige argumentatie gesproken) deden wij de Postiljon op de Vrijdagsmarkt aan. Hier streelde de stem van wijlen André onze oren en een goudgeel glas verzachtte ons verdriet.

[G2:4505 class=g2image_float_left]Na een groepsfoto genomen te hebben met onze goede vriend J.V. Artevelde was De Spijker onze volgende tussenstop. Wat meteen opval toen we binnenkwamen was de waardin. Deze had een niet zo koosjere troef om te solliciteren naar horecajobs. Met haar grote neus -horresco referens- kon zij namelijk een pint meer dragen dan de andere waardinnen. Wat mij ook opviel was dat de eerste grenzen van 0,5 promille hier sneuvelden, de mensen van de Universiteit Antwerpen zouden op hun achterste poten staan bij het aanschouwen van onze Binge-drinksessie.

In Den Turk, ons volgende café, werden er voor de verandering nog wat pinten besteld en geledigd. Dit excentrieke café heeft een zeer grappige kaart. Het is mogelijk om hier ‘niets', ‘niets met ijs' of ‘niets in een glas' te kopen evenals allerlei uitvluchten voor het geval moeder de vrouw zou bellen zoals ‘ik was hier niet' en ‘ik ben hier heel de week niet geweest' waarbij de laatste uiteraard meer kost-non olet-. Deze grappigheden zijn getuige van het oude Vlaamse arbeidersleven, waar moeder de vrouw haar echtgenoot ging zoeken in de staminee, hopende dat hij nog niet zijn hele weekloon verkwanseld had.

Na Den Turk kwam nog de Platte Beurs, traditiegetrouw de afsluiter van deze rolling. Dankzij de goeie wil van de zelfstandige uitbater konden wij hier nog onze laatste pinten krijgen. Sommigen pasten wijselijk, anderen genoten nog even verder terwijl zij een zoveelste sterk verhaal deelden met hun omstaanders.

Achteraf trok een groot deel van de groep nog naar het Putje in de Overpoortstraat waar de marginal ‘kristalnacht' van de middelbare scholieren gelukkig al over zijn hoogtepunt heen was. Ze hadden het dit jaar iets te letterlijk opgenomen want de straten lag letterlijk vol met gebroken flessen.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

[G2:332 class=g2image_float_left]
Die donderdag had de schemering van de vooravond reeds plaatsgemaakt voor de avondse duisternis, die we gewend zijn rond deze tijd van het jaar, toen het zaaltje boven café Thurday's wijnrood kleurde met een flits zwart of geel hier en daar. Deze 6e december, de dag van Sinterklaas, had onze jaarlijkse ontmoeting met deze heilige man plaats. Speciaal voor het Verbond bleef hij nog iets langer in Gent dan hij zich voorgenomen had.

Het zangspektakel, door ziektes en semestersystemen geplaagd kwa opkomst, kreeg al kort na de aanvang bezoek van de Sint. Deze heilige man had zijn grote boek bij met daarin de namen van heel wat stoute verbondertjes. De ‘ismes' waren in dit jaar: Marlon -alcoholmisbruikisme, Jonas -buitensmijtisme uit auditoria, Sloef -niet-afwassisme, Ché -sloefisme, Striempje -seksisme bij Ann, P-J -emigratie'isme en Katrijn -feminisme op het forum.
[G2:356 class=g2image_float_right]
Zij werden bij de Sint geroepen om hun zonden op te biechten. Alle zonden werden hen vergeven en kregen wat snoepgoed mee, behalve de Volksmennende Ché die in de hoek moest gaan staan. Hierna zongen we nog een Sinterklaasliedje terwijl de heilige zich naar buiten begaf en even later -tot groot jolijt van allen die gekomen waren- terug binnenkwam in ‘casual Sintuitrusting'. Het hele Sintoptreden zorgde voor heel wat vertier en de sfeer zat er van dan af dik in.

De zingende brigade ging rustig verder met Stellenbosche Kerels en Vendelliederen tot we aan de verkoop van onze 3 resterende schachten kwamen. Tim, Arno en Dries werden traditiegewijs verkocht en al even traditiegewijs gedoopt door onze Fuxmajor -Brico, de Handige. De nieuwe schachten zworen trouw aan het KVHV en mogen zich sinds dat uur volwaardige KVHV-schachten en Vlaanderens toekomst noemen.

Eén van de laatste liedjes voor het stille gedeelte was ‘Het Zwartbruine Bier'. Eens de officiële strofen gezongen, barstte er een ware orkaan aan vrije versies los. Menig verbonders, oud of jong, werd op ludieke wijze onder vuur genomen door zijn medeverbonders. Een waar rijmfestijn voor de fijnproevers onder ons. Ik verzeker u, beste lezer, de opvolger van Hector Van Oevelen zit bij het Gentse Verbond.

Tegen de wetten van de natuurkunde in kwam er stilte na de storm. Een kort en stijlvol stil gedeelte sloot de cantus af. Club ex, Rolling in.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

[G2:1129 class=g2image_float_right exactsize=210]
Enen rustigen avond al was het daar te Ghendt toen de Verbonders het achterzaaltje van de Cuba verlieten na de 2e Verbondsraad van dit academiejaar. De Cuba Libre werd onmiddelijk op 3 verschillende punten geannexeerd, bezet zo u wil, door 3 groepen verbondskolonisten. De dapperen goten de goedgevulde glazen goudgeel gegist gerstenat met graagte naar binnen. En mijn vriendin maar beweren dat Oost-Vlamingen de ‘G’ niet kunnen uitspreken...

Het was de eerste keer dit jaar dat wij de negatieve gevolgen van het semestersysteem konden aanschouwen: een lege Overpoortstraat op de eerste maandagavond van december. Toegegeven, de Gentse straten lagen blank door een hevig onweer omstreeks half 9, maar de rest van de avond was het normaal, rustig regenweer. Studenten zitten trouwens op café pinten te consumeren en niet op de stoeprand. Uitzondering op de regel zijn krakers en ander links gespuis die, met een blik carapils in de hand, geregeld de ego van de straatstenen komen strelen door hun aanwezigheid in de talrijke goten.

[G2:1109 class=g2image_float_left]
Laten we maar snel terug naar binnen gaan. De volksmennende Ché was vandaag Senior ad interim door de ziekte van Rien, de vlijtige. Ché heeft dat goed gedaan, voor zover hij iets moest doen. Verder was er eigenlijk weinig spectaculairs aan deze clubavond. Er werd bier gedronken, er werd gepraat en vooral gezeverd en er werden guitenstreken uitgehaald door 2 niet nader genoemde pro-senioren. Een heel café vol verbonders stond zoals altijd garant voor bier, plezier en vertier.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

Die maandagavond in de Thursday’s kwam onze proost en tevens pater/Leuvense schacht vbr. Cyriel van de Kerckhove een lezing geven betreffende het debat over het nut en het ontstaan van de mensheid. Het volgende geeft een klein overzicht van de avond.

Hij illustreerde aan de aanwezigen waarom de scheppingstheorie volgens hem veel logischer en rationeler is dan de evolutieleer. Dit deed hij vertrekkende vanuit de Exegese (bijbelstudie) die hij beoefent. Jammer genoeg bracht hij geen onweerlegbare bewijzen aan, een probleem dat vele theorieën kwelt.

Vbr. Cyriel werkte vervolgens uit waarom hij meent dat de evolutieleer een zeer wankele theorie is, voornamelijk met filosofische argumentatie zoals het feit dat evolutionisten naar zijn mening ervan overtuigd zijn dat het nut van het leven het leven zelf is en dit leidt tot een absurditeit. Een van zijn andere belangrijke argumenten was dat er geen duidelijke bewijzen zijn voor evolutie.

Een laatste van zijn onderwerpen betrof het feit dat sommige mensen de 2 theorieën pogen te verzoenen, de zogenaamde theïstische evolutionisten. Hier stond hij niet positief tegenover.

Na een kwartiertje vragen te stellen moest onze proost vertrekken wat jammer was want o.m. Vbr. Bart v. Butthead bleef op zijn honger zitten met onbeantwoorde vragen.

De conclusie bij vele verbonders was dat men niet hoeft te pogen om het scheppingsverhaal en de hele theorie errond te verklaren d.m.v. empirische wetenschappen maar dat men geloofsbeleving en empirische wetenschappen strikt gescheiden moet houden.

Na afloop volgende onze wekelijkse clubavond in de Cuba Libre alwaar de stemming er snel in kwam. De dorstigen werden gelaafd waarmee we onze goede daad voor die dag erop zitten hadden.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

Te Gent de oude stede, daar lag het Gravensteen. Dit jaar effectief verlaten en alleen. Geen studentenkeerlen die, belust op leute en lach, de kantelen bezetten, noch appels die als granaten op de grond openspetten. Neen, naar de Crypte van de Sint-Pietersabdij waren zij gekomen om de grootse bezetting van het Gravensteen uit 1949 op gepaste wijze te herdenken!

Deze feesten begonnen helaas in mineur. De organisatie, het Uylenspiegelcomité, had voor deze gelegenheid beslag weten te leggen op de allerlaatste bakken Jack-Op en wij, de Vlaamse studenten, -aan wie deze godendrank toebehoort- dronken met veel spijt in het hart onze laatste slokken van dat ware studentenbier. Slechts lege glazen en harten gevuld met verdriet bleven over, De Jack was nu voor eeuwig op.

Maar met treuren komen we niet vooruit. Voor aanvang van de eigenlijke festiviteiten zegende onze kersverse proost (en Leuvense schacht) Cyriel onze nieuwe verbondsvlag in. Met vernieuwde hoop konden wij vanaf dan onze stijlvolle avond vervolgen.

En er was nog meer goed nieuws: Virgil, onze goede vriend van Zuid-Vlaanderen meldde ons dat hij in blijde verwachting is! Zeer binnenkort immers, zal KVHV-Rijsel een feit worden! Dit heuglijke nieuws werd op menig houzee en kneukelgekletter onthaald.

De eigenlijke cantus werd geleid door Verbondspraeses Rien, de Vlijtige, bijgestaan door GSK-Princeps Houzzo die ook zijn deel van de cantus leidde. Een machinist vervolledigde de praesestafelen de schachtenbak werd bewaakt door Brico, de handige en later door pro-senior en pro-fuxmajor Gilles.

Velen waren gekomen. Het Verbond vanuit het hele land en onze Rijselse vrienden, het GSK, Mereta, Castrum, een afvaardiging van het Gentse SK. Wel honderdtwintig koppen konden aan de clubtafel geteld worden en evenveel klinkend volle pinten.

Menig studentenlied weerklonk door het cryptische tongewelf. Vlaamse strijdliederen brachten de commilitones in de stemming en het duurde niet lang of de drinkliederen en Krambamboeli’s vulden menig oor. Natuurlijk werd ook de Slag om ’t Gravensteen gezongen. De sfeer zat er goed in en tot het midden van de nacht werd er vrolijk gevierd.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

Remember remember the fifth of November. In Engeland is de 5e november ‘Bonfire Night', waarbij men Guy Fawkes herdenkt die de Houses of Parliament wou opblazen, in Vlaanderen is het de nacht van de Verbondskwis. En dat laatste is waar het hem hier allemaal om draaide.

Na de verbondsraad, voorgezeten door vbraadvrz. Vinny, ging de verbondskwis van start. Net als vorig jaar werd de kwis opgesteld door Kwismeesters Spud en Striempje. 5 groepen streden dit jaar om de titel van Slimste mensen ter wereld. Onder hen de Sportvrienden en -vriendinnen, de Orde der Trekvogels 1888, de Rodenbachvrienden, Team Kaka en Remember the 7th of November.

De 6 categorieën vragen, de raadsels, foto's en de rekenkundige opgaven kraakten de breinen van de aanwezige kwissers. Naar verluid was de kwis iets te wetenschappelijk, doch ik verwachtte van de toekomstige elite van Vlaanderen niets anders dan dat zij op wetenschappelijk vlak de homo universalis benaderden.

Na een nek-aan-nek race wisten de Sportvrienden en -vriendinnen (met Vinny, Sloef, Alex en Chucky) zich te kronen tot overwinnaars. Zij mogen zich nu tot het Verbondsweekend in eer en geweten de Slimste Mensen ter Wereld noemen. De bende van de schrandere Butthead en volksmennende Ché werd eervol 2e en de winnaars van vorig jaar -de groep van de vlijtige Rien- maakte de top 3 volledig. Betreurenswaardig is wel dat geen van de teams erin slaagde om onderscheiding te behalen doch allen waren het erover eens dat de avond geslaagd was.

Na afloop van de kwis gingen we met zen allen de pas bijgekweekte hersencellen hardhandig te lijf met de nodige goedgevulde glazen goudgeel gerstenat.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter

Een donkere woensdagavond, een stijlvolle doch warme zaal en 60 enthousiaste studenten die de donkere woensdagavond wilden ontvluchten door de stijlvolle doch warme zaal in te palmen. Het was doopcantus en de 13 schachten waren er klaar voor.

Senior Rien, de vlijtige, was niet langer aan zijn proefstuk toe en nam de teugels stevig in handen, bijgestaan door zijn rechter- en linkerhanden Spud en Dommel.

Traditiegetrouw startten we met de nationale liederen en van dan af weerklonk het ene na het andere studentikoze lied door de bomvolle zaal. Door al die warmbloedige zoogdieren (over pleonasmes gesproken) in die kleine zaal werd het echter snel te warm. Gelukkig mochten de ramen open tijdens elke tempus waardoor de wervelende winden waaiden en zorgden voor welkome verfrissing.

Na anderhalf uur begon de verkoop van de schachten. De verkoop van groepjes van 4 à 5 schachten werd afgewisseld met het zingen van enkele liederen. De procedure die bij een verkoop gevolgd werd houdt in dat men eerst de ouderejaars van het Verbond enkele vragen laat stellen aan de schacht en na de verplichte ad fundum wordt er geboden in pinten. Elke pint is het equivalent van €1.

Traditiegetrouw waren er vele oud-studenten komen opdagen om hun schachtje mee te pikken. Dat de graanprijs zo hoog stond (en intussen nog hoger) hebben we kunnen merken aan de monsterbedragen die voor een schacht neergeteld werden. De temperamentvolle Helmut, van Leuven was hij gekomen, slaagde er zelfs in om een half minimumloon te spenderen aan het kopen van zijn beste vriend Kalinka.

Na de verkoop werden de schachten plechtig gedoopt zoals de tradities het voorschrijven. Schachtenmeester Brico, de handige, was wel verplicht om het in 2 keer te doen door het grote aantal schachten. Alle 14 de schachten zworen trouw aan de waarde en tradities van het KVHV.

Met hun dooplint over de linkerschouder voegden de schachten zich terug bij de corona en na het stille gedeelte weerklonken de woorden 'Club ex, rolling in'.

Uw Vlaamsche Vriend
Pieter