Verslagen
Kritische Lezing: Frank Thevissen (20/10/2010)
“Media kunnen uw gezondheid ernstig schaden”
Met dit adagium was de toon van de lezing al snel gezet. Het werd van seconde 1 af duidelijk gemaakt dat Frank Thevissen geen dikke wollen handschoenen zou gebruiken om de wandelgangen van de media, waar wij als modale burgers aan blootgesteld worden, te openbaren.
Hij begon met het oplijsten van een paar quotes, o.a. van Peter Vandermeersch, Benno Barnard en Siegfried Bracke, oftewel mensen die het kunnen weten. Bij allen was het onderwerp het ernstig in vraag stellen van de kwaliteit en de betrouwbaarheid van de openbare omroep en de media in het algemeen.
De vierde onmacht
Naast de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht van de trias politica wordt de media ook wel eens de vierde macht genoemd. Deze vierde macht vervult een controlerende functie, of beter gezegd: zou een controlerende functie moeten vervullen. De media heeft immers door de jaren heen een enorm gezag opgebouwd waardoor ze alles en iedereen onder de loep kan nemen en bekritiseren. Behalve zichzelf…
Desalniettemin zijn er heel wat mediacritici, het probleem dat nu wel de kop opsteekt is hoe die mediakritiek aan de publieke opinie over te dragen. De pers heeft immers een monopolie inzake het aan de man brengen van schandalen en kritiek, maar vanzelfsprekend zal een beschimping jegens hun persoon niet in die media verschijnen. Deze mistoestanden komen in alle journalistieke vormen voor, waardoor ze allemaal in hetzelfde bedje ziek zijn: de verschillende nieuwsorganen zullen elkander altijd beschermen. Indien ze dit niet doen krijgen ze allemaal de volle emmer over zich heen en stort hun macht als een kaartenhuisje ineen.
Wantrouwen
De vraag rijst dus: “Hoe kunnen we mediakritiek openbaar maken?” Vanzelfsprekend niet via de traditionele kanalen zoals kranten en tijdschriften. Het enige overblijvende alternatief is dus via boeken, wetenschappelijke werken e.d. Bepaalde personen als Nick Davis, Johan Sanctorum en uiteraard ook Frank Thevissen zelf hebben reeds verscheidene werken uitgebracht over het reilen en zeilen achter de schermen van de media. Dit is echter niet zo bekend bij het grote publiek, juist doordat reclame voor dit soort werken zwaar gecensureerd wordt.
Desondanks vertrouwt de publieke opinie de pers niet: 59% van de ondervraagden verklaart geen vertrouwen te hebben in journalisten, daarmee staan die op de vierde plaats: na politici, marketeers en CEO’s. De media zit dus wel degelijk met een probleem opgezadeld.
Maar waarom vertrouwt de in feite mediakritiekloze Vlaming onze berichtgevers niet? Ten eerste moet de media zichzelf verkopen, m.a.w. hoe spectaculairder, hoe beter. Ten tweede is het zelfs geen publiek geheim meer dat journalisten bepaalde uitspraken uit hun context rukken en er dan een sensationeel artikel over berichten, met alle gevolgen vandien. Maar de wantoestanden gaan zelfs nog een pak verder dan dat…
Nepnieuws
Vlak na de laatste verkiezingen van juni dit jaar verscheen een artikel in de krant met als kop: “Kiezer stemde dubbel zo snel als in 2009.” Op het eerste zicht geen vermeldenswaardig artikel voor deze kritische lezing, ware het niet dat het een nepbericht was, leven ingeblazen door Woestijnvis. Slechts enkele ogenblikken later stond dit artikel bovenaan de websites van vrijwel alle kranten en nieuwsdiensten. Het nepbericht werd gewoonweg klakkeloos overgenomen en geprofileerd als een onderzoek heet van de naald. Het hoeft waarschijnlijk niet gezegd dat toen de waarheid aan het licht kwam “Operatie Doofpot” bij de verschillende redacties in werking trad.
Dit voorval berustte niet op toeval: de meeste redacteurs zitten nu eenmaal voor hun bureautje of in hun luie zetel. Ze selecteren liever nieuws dan nieuws te zoeken. Het ruime aanbod wordt door almaar minder mensen geproduceerd, waardoor alle nieuws welkom is om de pagina’s te vullen. Gevolg is dat de media zelf de makers zijn van het meeste nepnieuws. Hoofdoorzaak zijn bedrijven die wetenschappelijke onderzoeken en hun beleid inzake maatschappelijk verantwoord ondernemen in de verf willen zetten. Zo bekomt men een win-winsituatie: de bedrijven enerzijds krijgen extra promotie en de media anderzijds verdient er nog wat aan ook. Het mooiste voorbeeld hiervan is de mediagekte rond de Mexicaanse griep. Door het creëren van angst in hoofde van de mensen, werden deze laatsten zeg maar verslaafd voor de berichtgeving omtrent deze pandemie, wat de verkoopcijfers aardig deed oplopen. Achter de schermen wreven de farmaceutische bedrijven ook nog eens in hun handjes: constante reclame voor vaccinaties, ontsmettingsmiddelen en beschermkledij, wat hun omzet alleszins ook geen kwaad deed.
Sensatie
Voor nieuwsdiensten is het bijzonder gemakkelijk te controleren wat de mensen interesseert: d.m.v. mediaklikken op de redactiesites kan men zien wat de publieke opinie leuk vindt om te weten. Totaal zinloze berichten over leraars die met hun leerlingen facebooken worden als sensationeel nieuws geëtaleerd. Zo gebeurt het dat het VRT Journaal vooral bericht over de onderwerpen die het meest aangeklikt worden. Echt nieuws dat de mensen ogenschijnlijk niet zo interessant vindt wordt dan maar vervangen door hypes zoals de zaak Geybels en de parachutemoord. Drugs worden immers duizenden malen per dag gedeald en wekelijks zijn assisenzaken aan de gang. Desondanks wordt daar geen berichtgeving over gedaan… Alles moet spannender, pittiger en sensationeler zijn. Want zeg nu zelf, moord d.m.v. sabotage van een parachute met als achterliggend feit een gemeenschappelijke minnaar, dat is waar de mensen graag over bericht worden. Veel interessanter toch dan de zoveelste roofoverval op een bejaarde dame in het Brusselse…
Omkoperij en manipulatie
Tot slot onderbouwde Frank Thevissen met enkele voorbeelden zijn bijzonder sceptische visie jegens de media. Vooral voor de verkiezingen wordt de publieke opinie overstelpt met onzinnige prietpraat over allerlei soorten politieke strekkingen en overeenkomstige representerende politici. Paginalange artikelen en interviews dienende als pure promotie voor de desbetreffende omkopende politicus.
Zo was er het charmeoffensief van Steve Stevaert die journalisten van verscheidene kranten en tijdschriften d.m.v. dure etentjes warm maakte om pagina’s vol te schrijven over het fantastische partijprogramma van de SP.A . Karel de Gucht had bij Stevaert misschien ook een privédetective neergepoot en kwam op hetzelfde lumineuze idee om op die manier zoonlief Jean-Jacques aan een ministerpostje te helpen. Om dan nog maar te zwijgen over Bart Somers, die er zelfs in slaagde reeds gedrukte kranten terug te roepen om de kop “Open VLD heeft genoeg van Peeters” te veranderen naar “Vlaanderen heeft andere leider nodig”. Somers was kennelijk bang dat Open VLD door zijn uitspraken een slecht imago zou verkrijgen. Zodus gebruikte hij maar zijn politieke macht om de geschreven pers partijpolitiek te manipuleren. Faits divers voor zulke mensen…
Er kan dus besloten worden dat de verhalen achter de gepubliceerde verhalen lang niet zo rooskleurig zijn dan deze laatsten op het eerste zicht lijken. Ondanks dat ze toch aan het licht komen blijft het voor de doorsnee mediagebruiker bijzonder moeilijk om de berichtgeving kritisch te kunnen analyseren. Zolang de vierde (on)macht hun heerschappij in stand kunnen houden zal daar in afzienbare tijd ook niks aan veranderen…
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-actis KVHV-Gent, 2010-2011
Champagnefuif (18/10/2010)
Schransen en drinken,
Nimmermeer treurig zijn,
Laten wij klinken,
Ons roept de wijn! (of in ons geval: champagne!)
Tradities zijn er om in ere gehouden te worden, zo is het dit academiejaar dus niet anders: de week voor de schachtendoop organiseert het KVHV-Gent zijn jaarlijkse decadenzia-avond. Jaar na jaar staat deze champagnefuif garant voor liters en liters opgesoupeerde champagne (wat had je gedacht), fantastische sfeer, kameraadschap en heel wat bekijks. De eerste fles was ééntje op kosten van onze teerbeminde Senior waarna de andere verbonders het uiteraard ook niet konden laten hun, voor deze avond extra volgepropte, portefeuilles open te rukken, hun geld om te zetten in bubbels en die dan op hun beurt weer rijkelijk te laten vloeien.
Decor voor dit huigelijke gebeuren was ons clubcafé Cuba Libre, waar zowel tooghanger als paaldanser zich naar hartenlust kan uitleven. Deze avond was dat dan ook opnieuw het geval. Terwijl de meer belezen broeders discussieerden over de algemene dingen des levens, en politiek in het bijzonder uiteraard, lieten anderen stevig de beentjes zwieren.
Ook dit jaar was de champagnefuif een onderdeel van de schachtenwerving. En het moet gezegd: het heeft zijn doel niet gemist! Potentieel nieuwe leden kwamen schuchter maar zeker naar ons toe en het verbond bezorgde ook hen een onvergetelijke avond. Bovendien kreeg nieuw ingeschreven bloed nog een aangename verrassingdr bovenop, elkeen kreeg een gratis fles Piper-Heidsieck cadeau. Het hoeft waarschijnlijk niet gezegd dat deze prille studentjes daar happig op ingingen.
Het feestje duurde nog tot in de vroege uurtjes en na nog enig duw- en trekwerk om de opgenomen calorieën alvast wat te verbranden vertrok het verbond en verdween het in de nacht. Katertjes waren de volgende ochtend alvast geen zeldzame diersoort, maar iedereen heeft een schitterende avond beleefd, wat deze editie van de champagnefuif dan ook, alweer, meer dan geslaagd maakte.
Edite, bibite, collegiales,
Post multa saecula, pocula nulla!
Post multa saecula, pocula nulla!
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-Actis KVHV-Gent, 2010-2011
Kennismakingscantus (11/10/2010)
Das Trinken, das soll man nicht lassen,
Das Trinken regiert doch die Welt,
Man soll auch den Menschen nicht hassen,
Der stets eine Lage bestellt.
Eindelijk was het zover, we konden de, tijdens de wervingscampagne pas aangetrokken, studenten eens tonen waar we echt goed in zijn: cantussen, stijlvol en studentikoos, zoals de blauwe bladzijden het voorschrijven. Het verbond maakte er een schitterende Vlaamse avond van, vol zang en vertier. Hoewel de meeste nieuwkomers de liederen nog niet kende, deden zij ook hun uiterste best om de gezangen uit volle borst te ondersteunen.
Mochten wij ook verwelkomen: Vlaams parlementsleden Johan Deckmyn en Tanguy Veys, alsook Freddy Marien van Voorpost, echt Vlaandrenminnend bloed met andere woorden. En alsof ze het studentenleven nooit achter zich hebben gelaten mengden ze zich probleemloos in de engelengezangen van de corona.
Na het telkens weer prachtige officiële gedeelte besloot onze Senior dat het voor die avond welletjes was geweest. De goedgemutste verbonders dronken nog meerdere glazen in de Bar Fabiola, een schitterend einde van een prachtige avond.
Trink, trink, Brüderlein trink!
Lass doch die Sorgen zu Haus!
Trink Trink, Brüderlein trink!
Zieh doch die Stirn nicht zo Grauss.
Meide den Kummer und meide den Schmerz
Dann ist das Leben ein Scherz.
Meide den Kummer und meide den Schmerz
Dann ist das Leben ein Scherz.
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-Actis KVHV-Gent, 2010-2011
Openingsdebat: Staatsvorming of -hervorming (05/10/2010)
Eerste ronde
Peter De Roover die zijn taak als moderator met glans vervulde en het debat in heel overzichtelijke lijnen wist te leiden, begon het debat met enkele basisregels. Als ware het panel dat bestond uit Stefaan Van Hecke (Groen!), Bruno Tuybens (Sp.a), Guy Vanhengel (Open VLD), Jean-Marie Dedecker (LDD), Jan Jambon (N-VA), Wouter Beke (CD&V) en Johan Deckmyn (Vlaams Belang) een verdacht grijsharig kleuterklasje.
In de eerste ronde deed Jan Jambon kort even het verhaal van de onderhandelingen. Hij stelde dat wat op tafel lag helemaal niet volstond en dat de stekker uit de onderhandelingen trekken hen het meest plausibel leek, waarbij hij nogmaals benadrukte dat N-VA wel bereid is tot het maken van compromissen. Er werd voor de eerste keer met de ogen gerold en cynisch gesnuif steeg op aan het tafeltje waar Stefaan Van Hecke en Bruno Tuybens zaten. Tuybens op zijn beurt benadrukte en dat deed Tuybens het hele debat door, dat Sp.a aan iedere staatshervorming deel heeft gehad. Daarna vervolgde Tuybens het vaste parcours van Sp.a, dat mooi uitgetypt stond op het papiertje dat voor zijn neus lag, waarin hij tot vervelens toe stelde dat met wat meer inspanning we wel tot een akkoord zouden zijn gekomen met Elio Di Rupo en de zijnen.
Stefaan Van Hecke bevestigde dit en stelde het nog scherper door te zeggen dat de stekker uit de onderhandelingen trekken dom was. Daarnaast ondernam hij een poging om de afstand aan te tonen tussen Groen! en Ecolo. In een nogal pover antwoord waarin hij één mager voorbeeld geeft waarin beide partijen het niet eens zijn probeert hij aan te tonen dat Groen! geen klein zusje is, maar een voor zichzelf denkende partij.
Hierna was Jean-Marie Dedecker aan de beurt hij brak het debat eindelijk helemaal open met een beeldspraak van formaat: “ Terwijl Di Rupo lijdt aan verlatingsangst, lijdt Dewever aan verbindingsangst en de psychiatrie van Laken kan er momenteel niks aan doen.” Tevens benadrukt hij dat om een degelijk compromis te verkrijgen je met hoge eisen moet aanvangen.
Johan Deckmyn zat ondertussen al een tijdje glunderend uit te kijken om ook eens de microfoon in handen te krijgen. Toen hij eindelijk die kans kreeg werd hem de misschien wel het grootste cliché van die avond voorgelegd: “Staat het VB niet aan de kant in dit alles?” Deckmyn stelde meteen dat aan de kant staan niet wil zeggen dat je niets kan doen. Hij wist te vertellen dat er zoveel mogelijk denkoefeningen gemaakt worden waarin de onafhankelijkheid voorop gesteld wordt. Deze “oefeningen” worden dan gepubliceerd of ten uitvoer gebracht in een debat of colloquium. Daarnaast kon Deckmyn ook niet anders dan benadrukken dat zijzelf niet gekozen hebben om aan de kant te staan, maar dat ze op ondemocratische wijze in het hoekje geduwd worden. Hij wist te vertellen dat in 2004 (VB haalde toen 32% van de stemmen nvdr.) ze wel uitgenodigd werden door Leterme, maar ook door hem weer uitgesloten omdat ze toen een splitsing van de gezondheidszorg en een aanpassing van de financieringswet vroegen, zaken die de N-VA nu ook allemaal voorop stelt…
Guy Vanhengel die van het verre Brussel moest komen en wat later de zaal betrad, sprak meteen duidelijke woorden: “MR wil misschien in de regering, wij niet. Wij willen ook geen nieuwe verkiezingen, wij willen werken.”
Evolutie of revolutie
Na deze kennismakingsronde werd het debat door Peter De Roover helemaal open gegooid. Eindelijk kwam er een beetje schwung in de polemieken en met af en toe een sneer brak de woordenstrijd los. Dedecker mag zichzelf de meest zelfrelativerende politicus van de avond noemen. Meermaals lachte hij met het grote verlies van zijn eigen partij en hij wist de hele zaal aan het lachen te brengen toen hij stelde dat N-VA nog een zitje over heeft in de Senaat.
Jambon stelde eindelijk waar het om ging in de onderhandelingen met de Franstaligen en probeerde voor een laatste keer het juk van onverantwoordelijkheid die hen aangesmeerd wordt van zich af te gooien. Hij noemde heel wat bedragen waarvan de opmerkelijkste die van de gezondheidszorg zijn. Nva stelde een bedrag van 6 miljard voor Vlaanderen als compromis, een miniem bedrag t.o.v. het totaal bedrag, op tafel lag echter slecht 2 miljard. Jambon ging het volledig lijstje af en stelde nog een laatste keer heel duidelijk dat N-VA niet zijn volledig partijprogramma wil realiseren, maar dat zulke bedragen lachwekkend zijn en niet aanvaardbaar zijn als compromis.
Deckmyn uitte zijn sympathie door te stellen dat Bart De Wever lef heeft, al heeft hij volgens het Vlaams Belang de stekker er veel te laat uitgetrokken. Hij neemt ook het woord referendum in de mond, maar pleit niet in het voordeel hiervan. Deckmyn komt aandraven met Tsjechië-Slowakije alwaar ook de grenzen van het debat bereikt waren en men als vrienden uiteen ging.
Wouter Beke roert op dit moment voor het eerst echt zijn mond en het moet gezegd, het werd een stevige uiteenzetting. Hij pleitte voor vooruitgang, want stilstand is dodelijk, zo stelde hij. Voor Beke is een referendum niks meer dan een middel om een gat te slaan tussen de Vlaamse partijen. Hij profileert zich tevens als een ware Vlaming door te stellen dat een referendum niets meer is dan het doodmaken van de normale Vlaamse eis.
Hierop voortgaand krijgt Tuybens voor het eerst stevig tegenwind van Jambon. Tuybens stelt namelijk dat Caroline Gennez Bart De Wever zou hebben teruggefloten nadat hij zou hebben toegegeven om 500 miljoen te schenken aan Brussel. Jambon verslikt zich bijna in het slokje water dat hij even nam.
Nationalisme versus Belgicisme
Vanhengel neemt ondertussen het woord en probeert een subtiel anti-nationalistisch discours af te steken. Hij zegt: “ Ik heb een meervoudige identiteit, daar ben ik fier op. Ik ben van alles!” Aan de andere kant knikken Jambon en Deckmyn cynisch van ja.
Tuybens die plots zijn drive leek gevonden te hebben, bleef doorgaan op zijn elan en zei dat het belachelijk maken van een bevolkingsgroep niet kan. Deckmyn die hier even de verdediging van N-VA ter harte leek te nemen, repliceert meteen dat men die stelling ook kan omdraaien. “Wat de Vlamingen, en daarmee bedoel ik alle Vlamingen, al werd aangesmeerd in de Waalse pers houdt men niet voor mogelijk.”
Tuybens antwoordt: “Men oogst wat men zaait.” Waarmee hij Sp.a weer duidelijk aan Di Rupos enkels legt…
Wanneer de besluitende vragenronde aanbreekt, wordt de sfeer nog iets bitsiger. Jambon smeert Open VLD enkele verwijten aan waarop Vanhengel dreigt met zware oppositie en het rancuneuze kantje van open VLD weer de kop op steekt. Sp.a blijft ondertussen benadrukken dat ze in iedere staatshervormingen deel heeft gehad. Iets om fier op te zijn?
Dit debat bood een spectrum aan argumenten en politieke steekspelletjes, maar bood, zoals verwacht, geen eenduidige en klaar kijkend antwoord op de vraag staatshervorming of staatsvorming. Allen zijn het namelijk maar over één ding eens, N-VA moet in de regering!
Vbr. Floris Waldack v. Moppersmurf, Quaestor KVHV Gent, 2010 – 2011
Openingsvat (04/10/2010)
Een nieuw jaar, een nieuw begin, en zodus ook een berg nieuwe schachten. Of tenminste, dat hopen we toch. Na de openingsactie was het openingsvat de eerste clubavond met potentieel nieuw bloed in de gelederen. Er kwamen een paar nieuwe gezichten opdagen, wat er toch weer op wijst dat de Vlaams-nationalistische student helemaal nog niet uitgestorven is.
Na de nodige aperitieven (bier natuurlijk of wat had je gedacht) was het moment aangebroken waarop enkele verbonders zich niet meer konden inhouden om die beentjes eens lekker te doen zwaaien. Zodus spurtten ze naar het danspodium om voor het gehele stamcafé hun vreselijke danskwaliteiten te demonstreren. De meer erudieten onder ons hielden het dan ook maar democratisch bij een gezellige babbel over de laatste aflevering van Villa Politica.
Dit feestje duurde, zoals de traditie het wil, tot in de vroege uurtjes en terwijl de meeste broeders zich naar hun nestje begaven, waren er toch nog dapperen die eerst even de plakkaten in de studentenbuurt gingen volplakken met affiches voor het openingsdebat. Zij zwoegden en zweetten, brulden en lachten want de Verbondswacht was op pad. Het resultaat mocht er dan ook zijn. Tegen de ochtendgloren hing de ganse studentenstad vol met die o zo prachtige posters over dat o zo schitterende evenement. En toen ook de leden van de Verbondswacht hun oogjes dicht deden, was het doek over deze fantastische avond dan ook definitief gevallen.
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-actis KVHV-Gent, 2010-2011
Openingsactie (01/10/2010)
Het nieuwe academiejaar was reeds een weekje aan de gang, de studentenaftrap was een gigantisch succes geweest, tijd dus voor een overweldigende openingsactie. Gezien het succes van vorig jaar koos het Verbond ook dit jaar weer voor de onnavolgbare bierfiets. De voorbereiding was tot in de puntjes uitgevoerd, het mooie weer was present, niks kon een opnieuw geslaagde openingsactie nog in de weg staan. Dit was dan toch buiten de Hollandse precisie gerekend: de verkeerde tapinstallatie in de aanslag zorgde ervoor dat er al met vertraging vertrokken moest worden. Dit euvel rechtgezet trokken we richting het Sint-Pietersplein om de eerste studenten te bedienen met een fris getapt pintje en terwijl uiteraard wat reclame te maken voor het Verbond en ons openingsdebat.
De rit verliep vlot. Probleemloos werden de auditoria van Tweekerken en de Blandijn voorzien van schuimend blond gerstenat, in alle dank aanvaard door menig student, die zich maar al te graag nog wat moed indronken voor zich weer richting de leslokalen te begeven. Met groot jolijt trok het Verbond verder richting de Universiteitstraat, waar de rechtenstudenten nog niet wisten wat hen te wachten stond toen ze onze immer fantastische muziek die door de geluidsinstallatie knalde tot in het auditorium konden horen. Wees dus maar zeker dat het ook voor hen een ongelooflijke verrassing was dat het KVHV demonstreerde tegen de opnieuw gestegen bierprijzen.
Maar toen sloeg het noodlot toe. Door een duidelijk geval van Nederlandse gierigheid moest onze grote wervingscampagne tijdelijk gestaakt worden. Onze noorderburen hadden er blijkbaar niet beter op gevonden dan ons met een quasi lege gasfles de baan op te sturen. Met de mobieltjes in de aanslag joeg menig verbonder zich op om zo snel mogelijk de gemakkelijkste oplossing te vinden. Uiteindelijk kregen we tot ons groot jolijt te horen dat we in de “Hopduvel” een extra gasfles konden verkrijgen. Gezien het traject richting de Coupure grotendeels bergaf gaat, raasde de bierfiets aan kruissnelheid richting het “beloofde land”. 2001 verschillende soorten bier, zeg nu zelf…
De terugweg richting, opnieuw, de Blandijn liep echter iets minder vlot. Wie de berg af wil rijden, zal de berg ook weer moeten beklimmen. Mens sana in corpore sano zeg maar. Over de “Mens sana” is er geen twijfel, maar aan de “corpore sano” moet duidelijk nog wat gewerkt worden. Desalniettemin slaagde het KVHV er toch maar weer in, te voet weliswaar, het karretje van geestrijke dranken op tijd aan de juiste halte te parkeren. Het festijn kon met andere woorden weer beginnen. Gesteund door de prachtige Leeuwenvlag en snoeiharde rock/metal muziek werden nog talloze auditoria afgeschuimd.
Door onvoorziene omstandigheden mag het succes van het vorige jaar misschien niet helemaal geëvenaard zijn, het KVHV heeft toch maar weer eens laten blijken de studentenwereld te kunnen beroeren en bovenal ook bewezen als een echt Vlaams Verbond naar voren te kunnen treden.
KVHV Houzee!!!
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-Actis KVHV-Gent, 2010-2011
Student Kick-Off (29/09/2010)
Het is reeds een vijfjarige traditie dat op de eerste woensdag van het nieuwe academiejaar de overweldigende studentenaftrap, de Student Kick-off, georganiseerd wordt. Naast het immense podium en het feestplein staat er jaarlijks ook een infodorp, waar zowel nieuwe als reeds ervaren studenten informatie kunnen vergaren over de vele verschillende studentenverenigen. Dat het NSV! van die zelfverklaarde beschermers der vrijmeningsuiting en kansengelijkheid geen toestemming kreeg om op de Aftrap promotie te maken zal waarschijnlijk niemand verbazen…
Het moet natuurlijk vast niet luidop gezegd worden dat het Verbond vanzelfsprekend wel present was om in deze oase van publiciteitmakende infostanden de aandacht naar zich toe te zuigen. Het lumineuze idee was namelijk gevallen om een “Kop van Jut” op het plein neer te poten. Groot, geel, volks en veel lawaai: de perfecte ingrediënten om een massa volk naar uw infostand te loodsen.
Reeds vanaf 9 uur waren dappere verbonders al aan zwoegen om een echte authentieke Vlaamse stand te bouwen. De overweldigende verbondsvlag als achtergrond; codices, wervingskrantjes, verbondswachtstickers, “Ons Verbond”tjes, een laptop met prachtige powerpointpresentatie… Overal was aan gedacht. En met die 5 meter hoge “Kop van Jut” geflankeerd met een Leeuwenvlag voor de deur geparkeerd was de vraag niet “Zouden ze ook naar ons komen?” maar “Wanneer komen ze naar ons?” of misschien nog beter “Wanneer krijgen we eindelijk eens 2 seconden rust?” Het moet gezegd: het was een gigantisch succes. Honderden mannen en vrouwen kwamen met volle moed eens bewijzen dat ze met 1 slag met de hamer het belletje eens zouden doen rinkelen. Helaas… Uren heeft het geduurd vooraleer een sterke jongeling erin slaagde de top te halen. Deze kreeg dan ook prompt een formulier onder zijn neus geschoven waarop hij zijn gegevens mocht achterlaten. Tevens werd hij vriendelijk uitgenodigd om op de eerstvolgende clubavond zijn formidabele prijs, 2 gratis pinten, in ontvangst te nemen.
Het onmogelijke toch mogelijk bewezen achtten talloze manschappen zich geroepen niet onder te doen voor deze krachtpatser, mede omdat het desbetreffende wijfjesdier niet meer aan haar beer kon weerstaan. Velen kwamen in de buurt maar het was maar enkelen gegeven deze buitenmenselijke prestatie neer te zetten. Frappant was wel dat de bel frequenter begon te trillen nadat er een fotootje van de enige echte onvervalste smeerlap van een communistische massamoordenaar Ernesto Guevara (voor de leken beter bekend als “Ché” n.v.d.r.) op de blok geplakt was… Toeval? Ik dacht het niet…
Nog een speerpunt, of in dit geval eerder een pijlpunt, van onze infostand was het dartsbord met daarop de koppen van onze beste “vrienden”. Ze waren er allemaal: Karl, Vladimir, Ernesto, Caroline, Olivier, Elio en Joëlle. Onze collega’s van het CDS waren zelfs zo vriendelijk ons nog een welgekomen gast te bezorgen: Herman zijn hoofd werd door onze praeses wellustig uit de CDS-flyertjes gesneden en gracieus op het bord bevestigd. Dat ze bij het CDS daar maar groen mee kon lachen zal ons natuurlijk worst wezen.
Intussen hadden Gene Thomas en co (proficiat aan diegene die wist dat ze met 3 waren n.v.d.r.) besloten om hun oververroeste kelen open te zetten om op die manier het gehele plein zo snel mogelijk leeg te krijgen met hun gejank. Mission failed als je het mij vraagt, het feestplein zelf hebben ze inderdaad leeg gekregen maar zelfs tegen dat verachtelijk gekerm was onze “Kop van Jut” opgewassen, men wete niet waar al dat volk vandaan bleef komen.
Iets na vespertijd, rond 18h om precies te zijn was de tijd stilaan rijp geworden om langzaamaan ons boeltje op te kuisen. Met spijt in het hart, uiteraard, maar de oogst was aanzienlijk: honderden krantjes werden uitgedeeld, een 40-tal formulieren werden ingevuld en iedereen kent nu toch alleszins de naam van dat overweldigend fantastische verbond dat het klaargespeeld heeft om die enorme mastodont met hamer op dat plein neer te poten. Zaden zijn gezaaid, nu nog wachten op de oogst… KVHV Houzee!
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-actis KVHV-Gent, 2010-2011
Zomercantus en braai (31/07/2010)
Ook tijdens de zomermaanden verliest het Verbond zijn pluimen niet. Zo geschiedde het dat op enen zaterdag eind juli de ‘nationale zomercantus en braai’ op het programma stond.
Decor van deze prachtige gebeurtenis was het sublieme Huize Calle annex splendide tuin, gelegen in de metropool Kaprijke. Het lot besliste echter om het precieze adres verkeerd te vermelden op de uitnodigingen zodat menig verbonder zich meldde aan een boerderijtje, een kleine kilometer verwijdert van de plek waar dezen heuglijken cantus zich zou moeten plaatsvinden. De reeds gepensioneerde eigenares van die landelijke woonst schrok zich dan ook een hoedje toen een wagen haar oprit opreed met twee fantastisch knappe jonge mannen erin en haar vroegen of dit wel degelijk Casa Calle was. Fout gegokt. De GSM’s werden dus al snel lustig bovengehaald om dit euvel weer recht te zetten en na de met dank aangenomen excuses vond men alsnog de juiste plaats der festiviteiten. Zo geschiedde het dat naar traditionele verbondergewoonte ook deze nieuwbakken praeses, zij het maar een klein beetje, op de afspraak te laat kwam. Pro-senior Tom Vandendriessche v. Sloef en kersvers senior van KVHV-Antwerpen Ewout Bruwiere v. James zijn duidelijk al gevorderden in de kunst van het ‘en retard’ komen en deden m.a.w. nog een stukje “beter”.
De tuin was door vbr. Obelix en pasontgroende verbonders, nu ijverig nieuw praesidiumbloed, reeds op magnifieke wijze omgetoverd tot eersteklas cantuszaal: de tafels stonden netjes gedekt, vlaggen waren prominent aanwezig en de grootsheid van het literglas bier voor de senior op de eretafel stond in schril contrast t.o.v. de ambitie van deze laatste om, waarschijnlijk uit intimidatie van het desbetreffende glas, ervan te drinken.
Popelend om erin te vliegen besliste de nieuwe “grote” leider om zonder de tot dan afwezigen te beginnen en het ‘Io Vivat’ werd op een toch ietwat onwennige manier ingezongen. Dit veranderde al snel toen vbr. Obelix besliste om uit volle borst de verkeerde strofe in te zetten en snel transformeerde de schuchtere gezangen tot een uit volle borst gebruld lied. Tijdens de tweede tempus vonden een aantal verbonders het blijkbaar noodzakelijk om zich van alle vers opgenomen calorieën te ontdoen en zodus ontstond vrij en ongebonden een bokspartijtje waar Ali en Foreman nog wat konden van leren.
Beide aanwezige seniores uit Gent en Antwerpen, de voltallige Leuvense delegatie bestond immers uit de immer sympathieke persoonlijkheid zijnde onze gastheer Stijn Calle zelf, leidden om beurten dezen heuglijken cantus en het moet gezegd: het zag er onwijs goed uit.
Rond 18h brak het tweede gedeelte van dezen heuglijken avond aan: de overheerlijke, door vbr. Alexander Van Praet v. Lampion bereidde barbecue. Met de heilige woorden “Cantus ex, braai in” besliste onze nieuwbakken praeses Jonas Naeyaert v. Rita dat de tijd rijp was om met het smullen te beginnen. Zijn magische woorden werden door vbr. Obelix waarschijnlijk verkeerdelijk begrepen als “Cantus ex, bar in”: hij besliste immers om met een nòg hogere frequentie zijn toch wel indrukwekkende biervoorraad op te werken, terwijl steeds groter worden ‘buikvijvers’ zichtbaar werden doordat hij professioneel de helft van zijn glas nèt niet in zijn mond goot.
Pasverkozen quaestor Floris Waldack v. Moppersmurf heeft duidelijk ook goed geoefend om zeker te presteren voor zijn nieuwe functie: nauwelijks verschenen lachende gezichten door de poort of ze kregen al enen inhaligen fiscus achter hun aan met het vriendelijke verzoek voor milde giften om het geheel te financieren.
De tijd vloog voorbij, de dag ging en de nacht kwam, en beetje bij beetje besloten goedgemutste verbonders dat de tijd rijp geworden was om niet vaarwel, maar tot weerziens te zeggen. Na een bijzonder aangename namiddag en een schitterende avond verdwenen ze één voor één in de donkere nacht. Noch het afsluitende vuurspuwen van nieuwerwets praetor vbr. Rutger Van den Broeck, noch het nachtelijke zwempartijtje kon dit betreurenswaardige fenomeen stoppen.
Een extra dankwoordje is hier wel op zijn plaats aan de verbonders die de prachtige tuin hebben omgetoverd tot een super-de-luxe cantusplek en zij die de volgende ochtend, met pasgeboren kater, toch de moed hebben gehad om het geheel op te kuisen. Maar bovenal ook nog een bijzonder hartelijk dankwoord voor de gastvrijheid van onze immer sympathieke vbr. Stijn Calle v. Obelix. Het was een schitterende dag!
Houzee.
Vbr. Jeroen Van Hecke v. Urkel, Ab-actis KVHV-Gent, 2010-2011