Helden van het internet

Geplaatst op Zondag, 18-10-15 om 12:05:06

Blog > Helden van het internet

We irriteren ons allen wel eens aan cafépraat in de vorm van Facebook-posts en ronduit dom getwitter. Of het nu van onze politici komt of van de man in de straat, iedereen kent het gevoel. Maar ergernis krijgt een nieuwe en gevaarlijke vorm in het Vier-programma Karen en De Coster.

 

 

Het programma gaat onder de rubriek Helden van het internet op zoek naar simpele (vaak in meerdere betekenissen van het woord) Vlamingen die grove scheldtirades of domme cafépraat hebben verkocht op Facebook. Het gaat om Facebook-statussen à la: “laat ze verhongeren, gestoord volk!” doelende op migranten, “een klein genocideke op tijd en stond moet kunnen,” en “een gaskamer voor N-VA-ministers.” De Coster vraagt zich af: “Wie schrijft zoiets?” Vervolgens worden de betrokkenen thuis opgezocht en belachelijk gemaakt terwijl er een camera onder hun neus wordt geschoven. Onder luid gebulder van het publiek in de studio worden zij dan gedwongen hun Facebook-post te herhalen of in te trekken.

 

Een wekelijkse moderne schandpaal? Moet kunnen, dachten Karen en De Coster. De zondaars, wezens ontdaan van elke vorm van menselijkheid, zijn vanzelfsprekend het typevoorbeeld van de xenofobe Vlaming die gesloten blijft voor de progressieve wind van de Wilkommenskultur die heden door West-Europa waait. Om het programma een genuanceerd karakter te geven worden snel enkele personen ten tonele gevoerd die N-VA-excellenties beledigd hebben.

 

Ook wie weigert open te doen ontsnapt niet aan het hoongelach van het publiek en een eerbare vermelding van zowel voor- als familienaam in het Vlaamse televisiearchief. Uitlachtelevisie kent een nieuw dieptepunt. Zo wordt niet alleen met mensen, maar ook met fundamentele rechten gesold. Eén van de meest schrijnende voorbeelden is de casus Rudy. Rudy – elke bootvluchteling mag voor mijn part verzuipen – verklaart dat hij zich onveilig voelt op straat. Journalist van dienst Eric Goens antwoordt daar – hoe kan het ook anders – vol spottend ongeloof op. Vervolgens vraagt de bejaarde man of de camera niet even uit mag. De cameraman gaat hier ogenschijnlijk op in, maar laat de camera rustig doorlopen. Vervolgens toont Rudy een mes dat hij steeds bij zich draagt, omdat hij het “vandaag de dag niet meer betrouwt”. De man legt het wapen vervolgens onmiddellijk weg op een kist in de gang. Dit stukje werd ongegeneerd uitgezonden. Zonder toestemming van de betrokkene en zonder enige vorm van anonimiteit. Vervuld met ongeloof kon menig Vlaming vervolgens in Het Laatste Nieuws lezen dat de journalist vol trots verkondigde dat het gesprek snel uitdraaide op een stevige discussie waarbij de man zei dat de camera weg moest en hij een groot mes bovenhaalde. Het scheelde niet veel of er moest een interventieteam aan te pas komen. In hetzelfde fragment vergelijkt Goens de huidige vluchtelingencrisis met de Holocaust. Het is misschien inderdaad onredelijk van het lezerspubliek van de grootste krant van ’t land om hier enige vorm van realiteitszin te verwachten.

 

Een ander geval waaruit televisiekijkend Vlaanderen morele superioriteitsgevoelens kan putten, is dat van Brenda. Brenda is een fysiek gehandicapte vrouw die haar hart lucht tegen Goens en begint te klagen over haar allochtone buurtbewoners. Nadat Goens Brenda gecorrigeerd heeft over wat er nu juist in “dien Bijbel” staat over verdraagzaamheid, vertelt de vrouw het verhaal van de verkrachting van haar dochter door een Koerd. De journalist vermant zich echter snel en heeft als enige repliek op de getuigenis van een moeder wier dochter verkracht werd, de vraag of ze nu werkelijk vindt dat ze dat kan veralgemenen.

 

We kunnen ons de vraag stellen of er niemand op heel de redactie van Vier even stilstaat bij de veiligheid van deze mensen? Mensen die met naam en woonplaats in primetime op Vlaamse televisie komen. We kunnen ons wel iets voorstellen bij de toekomstige situaties waarmee Brenda in haar buurt geconfronteerd zal worden. Een vrouw die hoogstwaarschijnlijk het verschil niet kent tussen Facebook-statussen posten en oer-Vlaamse rituelen zoals de zondagse koffieklets. Vanzelfsprekend gaat het om uitspraken die minstens smakeloos te noemen zijn. Maar moet iemand die “altijd gezegd heeft dat dat wijf slecht geneukt is”, doelende op Liesbeth Homans, vernederd worden voor heel televisiekijkend Vlaanderen? Het meest aanstootgevende dat deze man verkondigde was toch wel het kinderlijke geloof in John Crombez als heiland van onze welvaartsstaat.

 

Het problematische aan programma’s en initiatieven als deze is dat ze geen loutere entertainmentwaarde hebben, maar in een ruimer doel kaderen. Het belachelijk maken van mensen die impulsief en opvliegend zijn is geen doel op zich. Al dan niet bewust is het programma slechts de veruiterlijking van een evolutie die al enkele jaren aan de gang is. Het institutionaliseren van het politiek correctivisme waar onze politieke elite is van doordrongen is een proces van lange adem. Door de vergelijking door te trekken tussen elke Vlaming die een kritisch vraagteken durft te stellen bij de huidige asielcrisis en zwakzinnige types zoals opgevoerd in het programma, wordt de eerste categorie monddood gemaakt. En onder het mom exitus acta probat wordt geen enkel middel geschuwd om dit heilige doel te bereiken. Ouderen, gehandicapten en jonge moeders met kinderen worden vernederd en bespot op een moment dat ze overrompeld worden door een troep camera’s en een arrogante journalist voor hun eigen woonplaats. Dat alles op het moment dat ze het meest tegen zichzelf beschermd zouden moeten worden. O tempora o mores!

 

Vbr. Stud. Iur. Alexander Van Hoecke v. Dose